Streszczenieutworu Jana Brzechwy pt. "Akademia Pana Kleksa". Jeśli się podobało - daj łapkę w górę :) Price Plans. Language. 1) Akademia pana Kleksa mieściła się na końcu ulicy a) Czekoladowej b) Atramentowej c) Cukierkowej d) Baśniowej 2) Ogółem w akademii uczyło się a) ponad dwustu uczniów b) dwudziestu dwóch uczniów c) dwudziestu czterech uczniów d) ponad trzydziestu uczniów 3) Za pierwszym razem pan Kleks wysłał Adasia do Akademia Pana Kleksa - test znajomości lektury. Zebrane pytania i odpowiedzi do zestawu. Pytania ze znajomości lektury Jana Brzechwy pt. "Akademia Pana Kleksa". Ilość pytań: 18 Rozwiązywany: 341773 razy. Pytanie 1. Nowa"Akademia pana Kleksa" ma być uwspółcześnioną wersją klasycznej bajki Brzechwy. W roli Ambrożego Kleksa wystąpi Tomasz Kot . Tym razem jednak to nie Adaś Niezgódka, tylko 12-letnia Wyjątkowa ekipa, która zaprasza do bajkowego świata Pana Kleksa. Mrozu, Artur Rojek, Kasia Sochacka, Bedoes 2115, Sokół, Ralph Kaminski, Igo i Brodka połączyli siły i prezentują "Całkiem nową bajkę". To już kolejna piosenka promująca film Macieja Kawulskiego "Akademia Pana Kleksa". W klipie pojawia się także gość specjalny. Akademia Pana Kleksa – książka dla dzieci napisana w roku 1946 przez Jana Brzechwę. Jest to historia dwunastoletniego, niesfornego rudego Adasia Niezgódki, który zostaje umieszczony w tytułowej akademii wraz z dwudziestoma trzema innymi chłopcami – wszyscy o imionach zaczynających się na literę A. Opiekuje się nimi pan Kleks z pomocą Mateusza – uczonego szpaka, który wymawia Moja wielka przygoda. Wszyscy uczniowie Akademii chcieli umieć latać tak jak Pan Kleks, dlatego Adaś nabrał dużo powietrza w płuca. Poczuł lekkość oznaczającą, że jest gotowy do lotu. Wydął policzki i uniósł się w górę, a Akademia zaczęła się zmniejszać. Gdy był już wysoko, chciał powrócić na ziemię, ale nie Pinokio Test. autor: Stefaniasora. Klasa 3 Klasa 4 Polski. Lektury obowiązkowe - Test. autor: Moniadarek. Klasa 7 Klasa 8 Gimnazjum Ortografia Pisownia Polski Lektury. "Pinokio" C. Collodi - elementy realistyczne i fantastyczne (na podst. materiałów B. i A. Surdej) autor: T4k4jedn4. Akademiapana Kleksa „Akademię pana Kleksa" kojarzymy głównie ze słynną ekranizacją, która do kin weszła blisko 40 lat temu. W rolę Ambrożego Kleksa wcielił się genialny Piotr Fronczewski, a jego ucznia, Adasia Niezgódkę, zagrał Sławomir Wronka - dziś już nie kilkuletni chłopiec, a inżynier, który stworzył detektor do prześwietlania obiektów przemysłowych. Językpolski akademia pana kleksa lektura - "Akademia Pana Kleksa,, - Akademia pana Kleksa - Akademia pana Kleksa - makieta - "Akademia pana Kleksa" Klasa 4 Akademia Pana Kleksa Lektury Polski. Daty. Jaką mamy datę. Język polski jako obcy Koło fortuny. autor: Dbp. Język polski jako obcy Polski. W roli głównej: jajko i kura. y4zfno. Ta pomoc edukacyjna została zatwierdzona przez eksperta!Materiał pobrano już 585 razy! Pobierz plik test_z_lektury_akademia_pana_kleksa_samequizy już teraz w jednym z następujących formatów – PDF oraz DOC. W skład tej pomocy edukacyjnej wchodzą materiały, które wspomogą Cię w nauce wybranego materiału. Postaw na dokładność i rzetelność informacji zamieszczonych na naszej stronie dzięki zweryfikowanym przez eksperta pomocom edukacyjnym! Masz pytanie? My mamy odpowiedź! Tylko zweryfikowane pomoce edukacyjne Wszystkie materiały są aktualne Błyskawiczne, nielimitowane oraz natychmiastowe pobieranie Dowolny oraz nielimitowany użytek własnyCzy pamiętasz tą lekturę? Sprawdź!. Test wiedzy o lekturze ” Akademia Pana Kleksa”. Kto jest autorem lektury ” Akademia Pana Kleksa”? Adam pana Kleksa – test z lektury. doggyster 4 lata temu. 10. 13 Obserwuj autora. Kto napisał ,,Akademię pana Kleksa”? Maria Kownacka. Jan sprawdzian z tej lektury ? A może miałeś go nawet dzisiaj. Sprawdź się na tym sprawdzianie. Pamiętaj nie używaj ołówka ze ściągą bo nauczyciel. W tym quizie dowiesz się jak bardzo znasz lekturę i film pt.,,Akademia Pana Kleksa”Jak się nazywa Pan Kleks? Ambroży. Alojzy. Adam. Komu przyśnił się sen o Siedmiu Szklankach? Mateuszowi. Adasiowi. Panu pytań do lektury Akademia pana KleksaPrzy jakiej ulicy mieściła się Akademia? Gdzie Adaś znalazł pana Kleksa po przybyciu Anatola i Alojzego? Sprawdź, czy zdołasz odpowiedzieć na te 12 pytań!Pan Kleks zapraszał tylko chłopców którzy mieli imię na literę A był Adaś w akademii? Adaś był ulubieńcem pana Kleksa ze znajomości lektury Akademia Pana Kleksa. Jak dobrze znasz Ambrożego Kleksa i jego przygody. Rozwiąż test z lektury Akademia Pana Kleksa i. 9. Dokąd prowadzą schody? – Do 2 piętra 10. Jak Pan Kleks dostaje się do sekretów? – Przez komin 11. Co mieści się. Test: Akademia Pana Kleksa – sprawdzian wiadomości. Opis testu: W tym teście zawarte są pytania z filmu Akademia Pana Kleksa. Powodzenia Liczba pytań: testu: W tym teście zawarte są pytania z filmu Akademia Pana Kleksa. Powodzenia Liczba pytań: 10 Poziom: Trudny Rozwiązany: 1352 razy. Akademia Pana Kleksa – jedna z najbardziej znanych polskich książek i filmów dla dzieci. Zobacz, ile pamiętasz z dzieciństwa o Akademii Pana. Akademia Pana Kleksa. Test ze znajomości treści. Rozwiąż test ». Jeszcze nie rozwiązywałeś/aś tego testu. Zapraszamy! test dodany 13 lat temu przez Diana948. Lektura Akademia pana kleksa to ciepła i pełna humoru lektura do 3/4 klasy. Bardzo polecam!! 17 pytań. – Test – bezpłatne za darmo komponent na. Jak nazywał się młody bohater “Akademii Pana Kleksa”?. Ja jestem 4 klasie i mam już drugą lekturę z której też zrobiłem tu test Kajko i Kokosz pana Kleksa test eduxAkademia Pana Kleksa. Test ze znajomości treści. Rozwiąż test ». Jeszcze nie rozwiązywałeś/aś tego testu. Zapraszamy! test dodany 13 lat temu przez Diana948. Sprawdzian ze znajomości lektury „Akademia pana Kleksa” J. Brzechwy grupa I, grupa II. – n +. Grupa I Imię i nazwisko: Test ze. Sprawdzian ze znajomości lektury Akademia Pana Kleksa. Jak dobrze znasz Ambrożego Kleksa i jego przygody. Rozwiąż test z lektury Akademia Pana Kleksa i. Test z lektury „Akademia pana Kleksa” (Jan Brzechwa). Test składa się z 12 pytań. Co znajduje się na trzecim piętrze Akademii? Co się dzieje z panem Kleksem. Przed Wami test ze znajomości lektury. Sprawdźcie czy uważnie ją przeczytaliście. Życzę powodzenia!Ćwiczenia do lektury Akademia Pana KleksaTest z ”Akademii Pana Kleksa” Jana Brzechwy. Pytania z treści lektury dla 4 klasy szkoły zamieszczam ćwiczenia interaktywne do lektury „Akademia Pana Kleksa”, które zagoszczą wkrótce na mojej lekcji. 1. Makieta Akademii Pana. „W pustyni i w puszczy” jako lektura obowiązkowa. Nie ukrywam, że nie jestem fanką tej powieści. Ale skoro stała się ona lekturą obowiązkową w szkole. Temat: Sprawdzian ze znajomości lektury. (czas realizacji: 1 lekcja). Cele wynikające z podstawy programowej: wyrabianie i rozwijanie zdolności rozumienia. Sep 6, 2020 – Ćwiczenia: AKADEMIA PANA KLEKSA – SuperKid. list gończy, Balladyna, Słowacki Juliusz, lektura, lekturiada, pomysł na lekcję, 7. FABRYKA DZIUR I DZIUREK Miałem zamiar opisać dokładnie przebieg jednego dnia w Akademii pana Kleksa. Opowiedziałem więc wszystko, co się dzieje od chwili naszego przebudzenia aż do południa. Opisałem lekcję kleksografii, przędzenia liter, odmalowałem kuchnię pana Kleksa, opowiedziałem o poszukiwaniu skarbów i o moich przygodach w psim raju. Od wielu dni spędzam cały wolny czas nad tym pamiętnikiem, a mimo to dobrnąłem dopiero do momentu, gdy o godzinie czwartej pan Kleks kazał wszystkim nam zebrać się przy bramie i rzekł: – Zaprowadzę was dzisiaj na zwiedzenie najciekawszej fabryki na świecie. Ujrzycie najwspanialsze urządzenia i maszyny, przy których pracuje dwanaście tysięcy majstrów i robotników. Mój przyjaciel, inżynier Kopeć, jest kierownikiem tej fabryki i obiecał oprowadzić nas po wszystkich halach fabrycznych, abyśmy mogli przyjrzeć się pracy ludzi i maszyn. Będzie to bardzo pouczająca wycieczka. Proszę ustawić się w czwórki. Idziemy. Anastazy otworzył bramę i ruszyliśmy w kierunku śródmieścia. Na placu Czterech Wiatrów wsiedliśmy do tramwaju, który miał zawieść nas do fabryki. Ponieważ dla wszystkich nie wystarczyło miejsca, pan Kleks przy pomocy swojej powiększającej pompki rozszerzył tramwaj o sześć brakujących siedzeń, dzięki czemu jechaliśmy bardzo wygodnie. Droga początkowo prowadziła przez miasto, po pewnym zaś czasie wydostaliśmy się na brzeg rzeki i niebawem wjechaliśmy na samogrający most. Jak nam objaśnił pan Kleks, ciężar tramwaju wprawił w ruch maszynerię mostu, dzięki czemu z ukrytych w nim trąbek popłynęły dźwięki marsza ołowianych żołnierzy. Po drugiej stronie rzeki rozrzucone było malownicze, schludne miasteczko. Były to domki robotników zatrudnionych w fabryce. Sama fabryka ukazała się naszym oczom za zakrętem, gdzie znajdował się końcowy przystanek tramwajowy. Od tego miejsca prowadziły do fabryki ruchome chodniki. Czuliśmy się na nich zupełnie jak w lunaparku, gdyż nieprzywykli do takiego środka komunikacji, nie mogliśmy utrzymać równowagi i wywracaliśmy się co chwila na ziemię. Przeciwległym chodnikiem zbliżał się na nasze spotkanie inżynier Kopeć. Był to wysoki, chudy, siwy pan z rozwianym włosem i kozią bródką. Stał na cienkich, długich nogach i wymachiwał cienkimi, długimi rękami. Przypominał mi bardzo stracha na wróble w podeszłym wieku. Jednym susem przeskoczył na nasz chodnik, objął serdecznie pana Kleksa i pocałował go w obydwa policzki. – Pozwolisz, kochany Bogumile, że ci zaprezentuję moich uczniów. Jest ich dwudziestu czterech – rzekł pan Kleks. – Aga, ak! – rozległ się głos Mateusza z tylnej kieszeni pana Kleksa. – A to jest mój ulubiony szpak Mateusz – dodał pan Kleks wyjmując go z kieszeni. Pan Bogumił Kopeć przyjrzał się nam uważnie, pogłaskał Mateusza i rzekł bawiąc się końcem swojej bródki: – Wielki to dla mnie zaszczyt powitać cię, mój Ambroży. Bardzo też chętnie oprowadzę twych uczniów po mojej fabryce dziur i dziurek. Tylko pamiętajcie, chłopcy – zwrócił się do nas – w fabryce nie wolno niczego dotykać. Po tych słowach owinął lewą nogę dookoła prawej, palce obu rąk pozaplatał jak dwa warkoczyki i płynął na czele naszej gromadki na ruchomym chodniku w kierunku fabryki, do której przybliżaliśmy się z zawrotną szybkością. Fabryka składała się z dwunastu olbrzymich budynków o przezroczystych murach i oszklonych dachach. Z daleka już można było rozpoznać potężne koła maszyn, których stukot donośnym echem rozlegał się po całej okolicy. Gdy weszliśmy do pierwszej hali, o mało nas nie oślepiły snopy różnokolorowych iskier, tryskających z pasów transmisyjnych, elektrycznych świdrów i tokarek. Maszyny stały długimi szeregami w kilka rzędów, inne zawieszone były na linach i dźwigach, przy wszystkich zaś uwijały się tłumy robotników ubranych w skórzane fartuchy i hełmy o czarnych szkłach. Praca wrzała, a łoskot maszyn i narzędzi zagłuszał słowa inżyniera Kopcia, który tłumaczył coś i objaśniał piskliwym głosem. Zdołałem dosłyszeć jedynie tyle, że w hali tej wyrabiane są dziurki od kluczy, dziurki w nosie i dziurki w uszach, jak również inne jeszcze dziurki mniejszego kalibru. Przyglądaliśmy się z ogromnym zainteresowaniem pracy maszyny i podziwialiśmy niezwykłą wprawę tokarzy, którzy za jednym obrotem koła otrzymywali dziesięć do dwunastu prześlicznie wykończonych dziurek. Gotowe wyroby wrzucali do małych wagoników, a po napełnieniu chwytały je specjalne ruchome dźwigi i przenosiły do składu w sąsiednim gmachu. Pan Kleks zbliżył się do jednego z wagoników, wyjął z nosa obie zużyte swoje dziurki, wybrał sobie dwie nowe, dopiero co utoczone, i włożył je do nosa na miejsce starych. Wyglądały ślicznie, połyskiwały polerowanymi brzegami i widzieliśmy, z jaką przyjemnością pan Kleks raz po raz wyciera nos. Pamiętając o zakazie inżyniera Kopcia musieliśmy nieustannie pilnować Alfreda, gdyż miał ogromną skłonność do dłubania w nosie i co chwila odruchowo wyciągał palec, aby podłubać nim w dziurkach obrabianych przez tokarzy. W następnych halach fabrycznych wyrabiane były dziury i dziurki większych rozmiarów, a więc dziury na łokciach, dziury w moście, a nawet dziury w niebie. Te ostatnie były szczególnie duże i maszyny, na których je toczono, wystawały wysoko ponad dach fabryki, a robotnicy pracujący przy nich musieli. wspinać się po olbrzymich rusztowaniach. Dziury na łokciach i na kolanach miały prześlicznie strzępione brzegi i wymagały szczególnej staranności robotników. Pan Kopeć pokazał nam różne pomysłowe rysunki i wzory, podług których młodzi inżynierowie wycinali formy służące do wyrobu tych dziur. W jednym z pawilonów fabrycznych mieściła się sortownia, gdzie mnóstwo doświadczonych majstrów zajętych było kontrolą, pomiarami i sprawdzaniem gotowych już dziur i dziurek. Popękane, źle wypolerowane, wygięte i uszkodzone dziurki wrzucano do dużych kotłów, gdzie przetapiano je ponownie. W ostatniej hali mieściła się pakownia. Tam specjalne robotnice ważyły dziury i dziurki na dużych wagach i pakowały je do pięcio- i dziesięciokilowych skrzynek. Inżynier Kopeć podarował nam dwie skrzynki dziurek do obwarzanków. Po powrocie do Akademii pan Kleks upiekł dużo słodkiego waniliowego ciasta i z dziurek tych narobił dla nas mnóstwo znakomitych obwarzanków, którymi zajadaliśmy się przez cały wieczór. Byliśmy wszyscy zachwyceni urządzeniem fabryki, nie mogliśmy wprost oderwać oczu od elektrycznych świdrów rozpalonych do czerwoności, od tokarek i wszelkiego rodzaju narzędzi, których nazw nie znaliśmy wcale. Gdy opuściliśmy fabrykę, było już prawie ciemno. Z oddali widzieliśmy przez szklane mury fontanny iskier niebieskich, zielonych i czerwonych, które oświetlały całą okolicę jak fajerwerki. – Z tych iskier można by przyrządzać doskonałe kolorowe potrawy – zauważył pan Kleks. Inżynier Kopeć towarzyszył nam aż do przystanku tramwajowego, opowiadając przeróżne historie ze swego życia. Okazało się, że w chwilach wolnych od zajęć w fabryce inżynier występuje w cyrku jako linoskoczek, aby nie wyjść z wprawy w owijaniu jednej nogi dookoła drugiej. Gdy znaleźliśmy się przy końcu ruchomego chodnika, tramwaj stał już na przystanku i cierpliwie czekał. Był to wóz wyleczony swego czasu przez pana Kleksa, dlatego na nasz widok zazgrzytał z radości kołami i nie chciał bez nas ruszyć z miejsca. Inżynier Kopeć pożegnał się z nami bardzo serdecznie, niektórych z nas połaskotał swoją kozią bródką, po czym chwilę jeszcze rozmawiał z panem Kleksem w jakimś nieznanym języku, zdaje się, że po chińsku, gdyż jedyny wyraz, który zrozumiałem, było to nazwisko doktora Paj-Chi-Wo. Wreszcie wsiedliśmy do tramwaju, który niezwłocznie ruszył. Pan Kleks, pragnąc uniknąć ścisku, pozostał na zewnątrz i szybował obok w powietrzu. Przez jakiś czas jeszcze widzieliśmy stojącego na przystanku inżyniera Kopcia. Pozaplatał palce obu rąk w warkoczyki i machał nimi z daleka na pożegnanie. W ciemnościach wieczoru, na tle łuny bijącej od fabryki, długa jego postać sięgała aż pod samo niebo. Dopiero gdy tramwaj skręcił w ulicę Niezapominajek, straciliśmy inżyniera Kopcia z oczu. Niebawem wjechaliśmy na samogrający most, który tym razem odegrał na trąbkach marsz muchomorów. Pan Kleks, chcąc widocznie wypróbować swoje nowe dziurki w nosie, wtórował mostowi nucąc melodię przez nos. Gdy dojechaliśmy do placu Czterech Wiatrów, było już zupełnie ciemno, dlatego też pan Kleks rozdał nam płomyki świec, które przechowywał w kieszonce od kamizelki, i w ten sposób dotarliśmy wreszcie późnym wieczorem do naszej Akademii. W domu czekała nas przykra niespodzianka. Wszystkie pokoje, sale, pomieszczenia i przejścia opanowane były przez muchy. Nieznośne te owady, korzystając z nieobecności domowników, wdarły się przez otwarte okna do wnętrza domu, obsiadły wszystkie przedmioty i sprzęty, niezliczonymi rojami unosiły się i brzęczały w powietrzu i z całą właściwą im natarczywością rzuciły się na nas. Wdzierały się do ust i nosów, wpadały do oczu, kotłowały się we włosach, kłębiły się czarnym rojowiskiem pod sufitami, w kątach, na piecach i pod stołami. Na to, by przejść z pokoju do pokoju, trzeba było zamykać oczy, wstrzymywać oddech i opędzać się od nich obiema rękami. Nigdy dotąd nie widywałem takiego najścia much. Leciały w bojowym szyku, jak wielkie eskadry samolotów, formowały się w klucze, w czworoboki, w pułki i nacierały z brzękiem przypominającym odgłos wojennych trąb. Wodzowie wyróżniali się rozmiarami skrzydeł, wojowniczością i odwagą. Bolesne ukłucia, zadawane mi przez tę kąśliwą nawałę, wskazywały na to, że walka prowadzona jest na śmierć i życie. W pewnej chwili do pokoju, przez który usiłowałem przebiec, wleciała z głośnym brzękiem królowa much, szybkim bzyknięciem wydała kilka krótkich rozkazów swoim wodzom, wbiła mi żądło w nos i pomknęła na inne pole walki. Światło lamp nie mogło przedrzeć się przez tę czarną, wirującą w powietrzu chmurę. Chodziliśmy po omacku, depcząc i zabijając całe chmary obsiadających nas zewsząd much, ale wcale ich przez to nie ubywało. Nie pomogło również wymachiwanie chustkami i ręcznikami. Na miejsce zabitych much pojawiały się nowe i nacierały na nas z większym jeszcze natręctwem. Pan Kleks, który dotąd – fruwając po pokojach – prowadził z muchami zaciętą walkę, opadł wreszcie z sił, założył nogę na nogę i wisząc w powietrzu, zamyślał się głęboko. Muchy w jednej chwili obsiadły go w takiej ilości, że nie było go wcale spoza nich widać. Wreszcie pan Kleks stracił cierpliwość. Wypłynął szybko przez okno i po paru minutach wrócił niosąc w palcach pająka – krzyżaka. Przyłożył doń powiększającą pompkę i pająk szybko zaczął się powiększać. Gdy był już wielkości kota, pan Kleks wzbił się wraz z nim w górę i umieścił go na suficie. Niebawem ujrzeliśmy mnóstwo nitek zwieszających się z sufitu aż do podłogi, a po kwadransie olbrzymia pajęczyna przedzieliła pokój na dwie części. Setki i tysiące much, całe ich zgiełkliwe roje wpadały w nastawione sieci, ale nic nie było w stanie osłabić ich waleczności i bojowego ducha. Pająk rzucał się żarłocznie na złowione w pajęczynę muchy, pożerał ich szturmujące oddziały, wysysał z nich wszystkie soki, miażdżył je i tratował wielkimi włochatymi łapami, ale po krótkim czasie tak już się nimi nasycił, że działanie powiększającej pompki ustało. Pająk zaczął się zmniejszać, wrócił do swej normalnej wielkości, zmniejszyła się również jego pajęczyna i muchy w jedno okamgnienie rozszarpały go na strzępy, mszcząc się w ten sposób za klęskę swych towarzyszek. Królowa much uniosła z sobą jako trofeum krzyż, zdarty niby skalp z pleców pająka. Wówczas pan Kleks przywołał nas do siebie i oznajmił, że właśnie przed chwilą wymyślił specjalny rodzaj muchołapki, która uwolni naszą Akademię od plagi much. Po chwili przyniósł do sali szkolnej miednicę z wodą, paczkę gumy arabskiej, mydło i szklaną rurkę. Podczas gdy my opędzaliśmy go od much, pan Kleks rozrobił w miednicy klej razem z mydłem i za pomocą szklanej rurki zaczął wypuszczać bańki mydlane, które jedna po drugiej unosiły się w powietrze. Zastosowanie tych muchołapek dało nadzwyczajne wyniki. Muchy oblepiały ze wszystkich stron kleistą powierzchnię baniek i nie mogąc się już oderwać, razem z nimi opadały na podłogę. Pan Kleks nie ustawał w pracy. Wypuszczał coraz to nowe bańki, my zaś pochwyciliśmy miotły i żwawo wymiataliśmy stosy czarnych od much muchołapek. Niebawem wszystkie pokoje, sale, pomieszczenia i korytarze zapełniły się mydlanymi bańkami pana Kleksa. Muchy rzucały się na ich tęczową, zdradliwą powierzchnię i chmarami przylepiały się do nich. Żadnej nie udało się uniknąć tego żałosnego losu. Pan Kleks dmuchał w rurkę bez przerwy i po godzinie w całej Akademii nie było już ani jednej muchy, tylko kilkanaście prześlicznie mieniących się baniek tu i ówdzie unosiło się jeszcze nad naszymi głowami. Wymiecione przez nas muchy poukładaliśmy na dziedzińcu w wysokie sterty i dopiero nazajutrz rano trzy ogromne ciężarówki, przysłane z Zakładu Oczyszczania Miasta, uprzątnęły to obrzydliwe cmentarzysko. Tak zakończyła się wojna pana Kleksa z muchami. W tym wszystkim jedna rzecz wprawiła nas w zdumienie: gdy znaczna część much była już wytępiona, spoza ich czarnych rojów wyłoniła się postać fryzjera Filipa, który spał na otomanie w gabinecie pana Kleksa. Początkowo nie zauważyliśmy go zupełnie, tak był oblepiony przez muchy, kiedy jednak wreszcie dostrzegł go któryś z chłopców, nie mogliśmy wyjść z podziwu, że najście much, które go szczelnie obsiadły, nie zdołało zakłócić jego snu. Jedynie głośne, przerywane chrapanie pozwalało się domyślać, że nie był to sen przyjemny ani błogi. Po wytępieniu much pan Kleks obudził Filipa, kazał nam wyjść z gabinetu, zamknął drzwi na klucz i odbył z Filipem długą, tajemniczą rozmowę. Gdy po pewnym czasie drzwi otworzyły się, Filip wyszedł bardzo wzburzony i oświadczył panu Kleksowi podniesionym głosem: – Od dzisiaj proszę sobie znaleźć innego fryzjera. Nie będę więcej strzygł ani pana, ani pańskich uczniów. Dosyć mam już wyczekiwania i obietnic. Przyprowadzę go w tym tygodniu. I to nieodwołalnie. Dla niego miała być ta Akademia, a nie dla tej całej pańskiej hałastry! Żegnam pana, panie Kleks. I nie zwracając na nas uwagi, wyszedł z Akademii, trzaskając po drodze wszystkimi drzwiami. Po chwili doleciał nas z parku jego przeraźliwy śmiech. W świetle księżyca widzieliśmy przez okno, jak przesadził bramę i pobiegł ulicą Czekoladową w kierunku miasta. Późną nocą zasiedliśmy do kolacji. Pan Kleks przez cały czas nad czymś rozmyślał i był tak roztargniony, że kalafiory, które dla nas przyrządził, miały czarny kolor i smakiem przypominały pieczone jabłka. Po kolacji pan Kleks wezwał do siebie dwóch Andrzejów i kazał im zanieść do naszej sypialni dwa łóżka i pościel, gdyż jak oznajmił, spodziewa się w każdej chwili dwóch nowych uczniów. Gdy Andrzeje wykonali to polecenie, udaliśmy się do sypialni i pogrążyliśmy się niebawem w głębokim śnie. Na tym kończy się opis jednego dnia, spędzonego przeze mnie w Akademii pana Kleksa. > Pages: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 zapytał(a) o 14:41 Pytania dotyczące lektury Akademia pana Kleksa...? Jaka odpowiedź: Czego użył pan Kleks do przygotowania omletu? i patelni i płomyka świecy pigułek na porost włosów i kwiatków nasturcji No i jeszcze jedno pytanie: Podstawowym pożywieniem pana Kleksa były: z jagodami nasturcji omlety na porost włosów Kto odpowie na te pytanie i będzie dobrze dostanie najj ocenę Plis pomórzcie Odpowiedzi nata8655 odpowiedział(a) o 14:43 w 1 to chyba b a w drugim to d LICZĘ NA NAJ! Patka126 odpowiedział(a) o 15:16 Tak mi się wydaję,ale za dobrze nie pamiętam,bo czytałam tą lekturę 2 lata temu ;-) Milianna odpowiedział(a) o 17:53 w 1. b albo d, ale chyba b w 2. d na bank blocked odpowiedział(a) o 23:11 Paaulla odpowiedział(a) o 23:17 wiem że 1 to b a 2 to d ;* blocked odpowiedział(a) o 17:59 wiem tylko na 2 to napewno d bo czytałam blocked odpowiedział(a) o 19:43 Spis treści[ukryj]• 1 Opis fabuły• 2 Bohaterowie o Bohaterowie głównio Pozostali bohaterowie• 3 Adaptacje filmowe i teatralne Akademia Pana Kleksa – książka dla dzieci napisana w roku 1946 przez Jana Brzechwę. Jest to historia dwunastoletniego, niesfornego rudego Adasia Niezgódki, który zostaje umieszczony w tytułowej akademii wraz z dwudziestoma trzema innymi chłopcami – wszyscy o imionach zaczynających się na literę A. Opiekuje się nimi pan Kleks z pomocą Mateusza – uczonego szpaka, który wymawia jedynie końcówki fantastycznych opowieści Jana Brzechwy o panu Kleksie są: Podróże Pana Kleksa oraz Tryumf Pana treści[ukryj]• 1 Opis fabuły• 2 Bohaterowie o Bohaterowie głównio Pozostali bohaterowie• 3 Adaptacje filmowe i teatralneOpis fabuły[edytuj]Akademia znajduje się przy ulicy Czekoladowej. Zajmuje kolorowy, trzypiętrowy gmach. Na parterze mieszczą się sale szkolne, na pierwszym piętrze są sypialnie oraz jadalnia, na drugim mieszka pan Kleks, a na trzecim przechowuje swoje sekrety. Budynek otacza ogromny park oraz mur, w którym znajdują się furtki prowadzące do sąsiednich bajek. Bohater książki odwiedza między innymi bajkę o Dziewczynce z Zapałkami oraz bajkę O Śpiącej Królewnie i Siedmiu w akademii – dzień w akademii zaczyna się o piątej rano, kiedy to na nosy chłopców kapie woda prosto ze śluz umieszczonych w suficie. Od razu wszyscy pędzą pod prysznic, z którego płynie woda zawsze z dodatkiem jakiegoś soku. O wpół do szóstej jest śniadanie, a o szóstej apel, po którym pan Kleks zbiera od chłopców senne lusterka, w których odbijają się ich sny (za jeden z najciekawszych pan Kleks uznał sen Adasia "O siedmiu szklankach"). Lekcje zaczynają się o siódmej, są to między innymi: kleksografia, przędzenie liter, leczenie chorych sprzętów, gra w piłkę – globus, czyli nauka geografii. Do ciekawych przygód w Akademii należą także odwiedziny w fabryce dziur i dziurek i odwiedziny Adasia w psim raju, gdzie spotkał swojego główni[edytuj]• Adam Niezgódka – główny bohater książki. Gdy rozpoczyna się jego przygoda ma on 10 lat i 4 miesiące. Sądził że miał gliniane ręce, upuszczał wszystko, spóźniał się na lekcje. Pewnego dnia szpak Mateusz przyleciał do niego i przekazał mu zaproszenie do Ambrożego Kleksa który zaprasza go do bajki Akademia Pana Kleksa.• Inni uczniowie pana Kleksa – przyjaciele Adama (było ich 23). Ich imiona zaczynały się na literę A. Wraz z Adamem akademia liczyła 24 uczniów.• Pan Kleks na imię ma Ambroży i jest bohaterem także innych książek Jana Brzechwy. Potrafi unosić się w powietrzu, przyrządzać potrawy z kolorowych szkiełek, powiększać i zmniejszać przedmioty, trzymać płomyki świec w swoich kieszeniach bez dna. Ma na twarzy kolorowe piegi i twierdzi że piegi są piękne i modne. Ubiera się w cytrynowo-żółtą kamizelkę ("Zrobioną chyba z samych kieszeni"). Uczy przedmiotów takich jak kleksografia czy przędzenie liter. Ma szpaka Mateusza. Na końcu bajki, gdy Alojzy niszczy mu sekrety, zamienia się w guzik.• Mateusz – tak naprawdę wcale nie jest szpakiem. Wymawia tylko końcówki wyrazów, np. gdy odbiera telefon, mówi: "Oszę u emia ana Eksa", co znaczy: "Proszę tu Akademia pana Kleksa". Kiedyś był chłopcem-księciem, który zastrzelił króla wilków, przez co kraj padł ofiarą okrutnej zemsty. Na jego nodze była rana. Za pomocą czapki bogdychanów podarowanej przez tajemniczego doktora Paj-Chi-Wo, zamienił się w ptaka i uciekł z pałacu opanowanego przez wilki. Na końcu bajki okazuje się, że Mateusz jest autorem bajki. Można go więc utożsamiać z samym Janem bohaterowie[edytuj]• Doktor Paj-Chi-Wo – lekarz, który wyleczył Mateusza. Gdy guzik zginął z czapki, doktor zrobił z niego pana Kleksa. Pojawił się w rozdziale "Niezwykła opowieść Mateusza".• Bogumił Kopeć – dyrektor fabryki dziur i dziurek. Pojawił się w rozdziale "Fabryka dziur i dziurek". Oprowadzał Ambrożego (jego przyjaciela) i uczniów po fabryce.• Filip Golarz – fryzjer pana Kleksa, nienawidzi jego i uczniów, nie lubi obcinać ich włosów. W rozdziale "Anatol i Alojzy" przyprowadza dwóch synów: Anatola i Alojzego. Pojawia się w "Fabryce dziur i dziurek", "Anatolu i Alojzym" i "Sekretach pana Kleksa".• Anatol – syn Filipa Golarza. Był prawdziwym chłopcem. Na nazwisko ma Kukuryk. Ma brata Alojzego. Pojawia się w "Anatol i Alojzy" oraz "Sekrety pana Kleksa".• Alojzy – Młodszy brat Anatola. Tak naprawdę jest zwykłą lalką skonstruowaną przez Filipa. Zaczął niszczyć wszystko, bo myślał, że to dobra rzecz. Zniszczył sekrety pana Kleksa. Pojawia się w rozdziałach "Anatol i Alojzy", "Historia o księżycowych ludziach" i "Sekrety pana Kleksa".Uczniowie Akademii-koledzy głównego bohatera filmowe i teatralne[edytuj] Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatówz Akademii Pana KleksaNa podstawie tej książki nakręcono w 1983 roku film fabularny pod tym samym tytułem w reżyserii Krzysztofa Gradowskiego, z muzyką Andrzeja ta doczekała się swojej adaptacji musicalowej w Teatrze Muzycznym ROMA w Warszawie. Jej twórcy to Wojciech Kępczyński (autor libretta, reżyser) i Daniel Wyszogrodzki. Autorem muzyki jest Andrzej Korzyński. Wykorzystane są jego przeboje z filmu Krzysztofa Gradowskiego oraz nowe kompozycje, napisane specjalnie na potrzeby musicalu. Kierownictwa muzycznego podjął się Maciej Pawłowski, a ułożenia choreografii Iwona Runowska i Jacek Badurek. Scenografia jest autorstwa Borisa Kudlički i Tomasza Bagińskiego. Kostiumy zaprojektowała Dorota Kołodyńska. Całkowicie nowe aranżacje muzyczne stworzyli Bogdan Pawłowski i Maciej role dorosłe grali: Wojciech Paszkowski, Robert Rozmus i Łukasz Zagrobelny, a role dziecięce grali: Justyna Bojczuk, Iga Krefft, Magdalena Wasylik, Jakub Badurka, Wojtek Rotowski i Patryk „ Pan KleksOsobiste• Stary układ stron• Logowanie i rejestracjaPrzestrzenie nazw• Artykuł• DyskusjaWariantyWidok• Czytaj• Edytuj• Historia i autorzyDziałaniaSzukaj Nawigacja• Strona główna• Kategorie artykułów• Bieżące wydarzenia• Losuj artykułDla czytelników• Zgłoś błąd• Zgłoś błąd w pliku• Pytania czytelników• Wykluczenie odpowiedzialności• Kontakt z Wikipedią• Wspomóż WikipedięDla edytujących• Ostatnie zmiany• Zasady edytowania• Pomoc• Portal wikipedystów• OgłoszeniaDrukuj lub eksportuj• Utwórz książkę• Pobierz jako PDF• Wersja do drukuNarzędzia• Linkujące• Zmiany w dolinkowanych• Strony specjalne• Link do tej wersji• Cytowanie tego artykułuW innych językach• Tiếng Việt• Tę stronę ostatnio zmodyfikowano 10:28, 21 mar 2011.• Tekst udostępniany na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania. Odp 1. bOdp 2. dCzytałam 3 razy xD wojom12 odpowiedział(a) o 13:13 odpowiedz na pytanie nr1b)farb,pedzla i płomyka świecyOdpowiedz na pyt nr 2d)pigułki na porost włosó lola889 odpowiedział(a) o 08:17 wojom12 odpowiedział(a) o 13:11 Ammerlo odpowiedział(a) o 17:04 Uważasz, że znasz lepszą odpowiedź? lub Jan Brzechwa Sprawdź swoją znajomość książki i rozwiąż test z lektury Akademia pana Kleksa Jana Brzechwy. Rozwiąż test

10 pytań do lektury akademia pana kleksa